Lang leve de onsterfelijkheid

mensmachine.jpg

  • De mensmachine, Mark O’Connell, Podium, 284 blz., 21,50 euro.

In een open brief aan Moeder Natuur somde de filosoof Max More (hij heet eigenlijk Max O’Connor) enige jaren geleden een hele reeks grieven op tegen de schepper. ‘U hebt ervoor gezorgd dat we ouder worden en sterven – juist op het moment dat we wijsheid beginnen te vergaren. En ook de mate waarin u ons bewustzijn hebt gegeven van onze lichamelijke, cognitieve en emotionele processen laat te wensen over. U hebt ons tekortgedaan door de scherpste zintuigen aan andere dieren te bedelen. (…) U hebt ons beperkte geheugencapaciteit gegeven, zwakke beheersing van onze impulsen en onze primitieve en xenofobe neigingen.’

Vanwege al die tekorten wil hij een reeks veranderingen in de menselijke constitutie teweegbrengen, waaronder verzet tegen en overwinning op ‘de tirannie van ouderdom en dood’ en ‘gebaseerd op de verworvenheden van biotechnologie en onder supervisie van onze kritische en creatieve denkvermogens’

Je zou dit het manifest van het transhumanisme kunnen noemen, door journalist Mark O’Connell in De mensmachine omschreven als een bevrijdingsbeweging die de totale onafhankelijkheid van de biologie beoogt.

More – thans directeur van een instituut waar je je na je dood kunt laten invriezen in de hoop dat die amendementen op de condition humaine ooit werkelijkheid worden – is een van de figuren die O’Connell in zijn boek opvoert. More cum suis blijken niet gek, wel een beetje nerdy en (dus) superslim. Ze vormen het volstrekte tegendeel van de voltooidlevenbeweging: in hun ogen is het leven nimmer voltooid. O’Connell ziet ze als moderne gnostici: mensen zijn goddelijke geesten gevangen in kwade lichamen. Hun hoop is gevestigd op de ‘creatieve denkvermogens’ in Silicon Valley om ons daarvan te verlossen.

Advertenties

De schoonmakers

cleaners.png

  • The Cleaners

Facebook is als gemeenschap groter dan iedere staat ter wereld. De vraag is of we grenzen willen stellen aan wat er kan in deze gemeenschap. En nog belangrijker: Waar liggen die grenzen dan? En wie bepaalt dat? Welke invloed heeft het op onze democratie als Facebook bepaalt welke uitingen wel en niet door de beugel kunnen? Is het werk van ‘the cleaners’ censuur? Willen we Facebook verantwoordelijk houden als het platform wordt gebruikt om bijvoorbeeld terroristische beelden of propaganda te verspreiden?

In deze thrillerachtige documentaire hebben regisseurs Hans Block en Moritz Riesewick toegang weten te krijgen tot één van de beter bewaakte geheimen van Facebook.

Dat sociale media algoritmes inzetten om bepaalde content te verwijderen, wisten we al. Wat we echter nog niet wisten is dat vanuit een anoniem kantoorgebouw in de Filipijnen de hele wereld wordt gescand. Zogenaamde digitale conciërges (“cleaners”) bepalen wat wij wel en niet te zien krijgen. Vaak zonder enige kennis van verschillende culturen, geschiedenis en politiek passen zij protocollen zo goed mogelijk toe. ‘Delete’ of ‘Ignore’, en dat 25.000 keer per dag. De film graaft steeds dieper in de achterkant van sociale media en laat zien hoe deze onze wereld vervormt en aantast. De film geeft inzicht in waarom bepaalde beelden wel of niet gezien mogen worden, maar ook hoe algoritmes steeds meer woede oproepen bij gebruikers van sociale media. Techexperts en (ex-)cleaners komen aan het woord over de noodzaak en praktijk van de schoonmaakacties. Tegelijkertijd wordt er aandacht besteed aan kunstenaars en activisten die slachtoffer werden van de rigoureuze protocollen, en blijkt dat die digitale conciërges wellicht de loop van de geschiedenis kunnen bijsturen. Is er dan sprake van oprechte bescherming, of van gevaarlijke censuur?

The Cleaners maakt duidelijk hoe Facebook een soort moderne versie van George Orwell’s ‘1984’ is geworden. Het is tevens een erg sterk filmdebuut van regie duo Hans Block en Moritz Riesewieck. De twee werkten al eerder samen aan theaterstukken en sociale-mediaproducties. De timing van de film is perfect. De ongewenste gevolgen van sociale media zijn in deze tijd bijna dagelijks nieuws.

Onderzoeksjournalist Huib Modderkolk zag The Cleaners en bespreekt waarom de keuzes die deze mensen in een fractie van een seconde maken, verstrekkende gevolgen kan hebben voor iedereen.

Wij zijn de gelukkigen…

lucky ones.png

  • De liefde van een vader voor zijn zoon, het geluk straalt!

Toen een vader en zijn zoon het podium betraden van Britain’s Got Talent, wisten de juryleden eigenlijk niet wat ze moesten verwachten.

Zoals gewoonlijk stelde het duo zichzelf voor aan de jury. Zoon Jack (12) legde uit dat hij gitaar speelde en zong met zijn vader Tim (43) sinds hij vijf jaar was. Hij was zelfzeker van zijn vaardigheden en wilde maar al te graag tonen wat hij kon.

“Het is mijn lievelingsprogramma op televisie, dus ik zou het geweldig vinden om te winnen,” zei Jack.

Tim en Jack Goodacre zijn een duo die een muziektalent delen waar iedereen jaloers op zou zijn. Ze zijn volledig synchroon met elkaar bij het spelen met hun gitaar. Om nog maar te zwijgen over hun zangtalent!

Toen de twee op het podium stonden van Britain’s Got Talent, vroegen ze aan Jack wat zijn favoriete jurylid was. Zijn antwoord? Simon Cowell.

Honderdduizenden kijkers

Het was ook Simon die de volgende, en laatste, vraag stelde.

Wat zouden ze zingen voor honderdduizenden televisiekijkers?

Ze vertelden dat ze hun eigen liedjes schrijven. Het liedje die ze zouden spelen heet “The Lucky Ones” (De Gelukkigen). Toen ze het liedje bespraken, hadden ze natuurlijk geen idee dat de juryleden, samen met het hele publiek, zo zouden omvergeblazen worden door hun voorstelling.

Voor ze begonnen te zingen, legde Tim uit waar hun liedje over ging.

Hij zei: “We hebben allemaal wel iemand verloren en zo, en zoals vader en zoon, is het een lied voor vaders, voor zonen, een familielied. Het gaat over ons.”

Te mooi om onder woorden te brengen

Jack voegde daaraan toe: “Het is over hoe gelukkig we zijn dat we de dingen hebben die we hebben.”

Zonder veel gedoe begon het duo te zingen, en we mogen zeggen dat het uiterst goed werd ontvangen.

Meer zelfs, hun voorstelling is bijna te mooi om onder woorden te brengen.

Vader en zoon zongen het hart uit hun lijf, en creëerden een televisiemoment die niemand snel zal vergeten. Nadien ontvingen ze een staande ovatie van een publiek die de tranen in hun ogen hadden.

Ook jurylid Simon Cowell kon niets anders doen dan hard op de gouden knop te drukken! Bekijk de video hieronder zelf maar eens, het is van het beste dat ik ooit heb gezien in zo’n talentenshows!

Los daarvan: ik was tot tranen geroerd. Dit is liefde. Puur!

 

Een kleine moeite…

homeless.png

  • Een zeven jarig jongetje verzamelt spullen voor dak- en thuislozen.

Jacob Rabi-Laleh uit Maldon (Essex) besluit actie te ondernemen nadat hij tijdens zijn bezoek aan de stad een groep daklozen heeft zien schuilen in Brighton. Hij verzamelt dekens, hoeden en andere benodigdheden en stopt ze in rugzakken om uit te delen. “Een kleine moeite,” zegt hij zelf….

Naschokken van een oorlog

echoes of IS.png

  • Wat nooit vergeten zal

Echoes of IS is een webdocumentaire die bestaat uit vijftien boeiende verhalen van mensen die allemaal zijn getroffen door de Islamitische Staat. Dit zijn mensen met zeer verschillende achtergronden – ouders, kinderen, ex-jagers, vluchtelingen, Nederlanders – die hun ziel blootleggen en voor het eerst hun levensveranderende ervaringen met de wereld delen.

Groter groeien doe je samen

opgroeien.png

  • Opgroeien naar volwassenheid – Doe jij mee?

Vijf jongeren uit de jeugdhulp zijn in gesprek met vijf jongeren die opgroeien vanuit een veilig en stabiel thuis. Hoe cruciaal is het om terug te kunnen vallen op ouders, onvoorwaardelijke steun en een veilig thuis? Dit filmpje doet een beroep op ons, als samenleving, gemeenten, organisaties en professionals, om deze jongeren niet los te laten totdat hun leven stabiel genoeg is. Dat klinkt logisch, maar is lang niet altijd het geval.

Doe je mee? www.spirit.nl

Zelfmoord: voortijdig een slagveld verlaten

zelfmoordspel.png

  • Huisarts bedenkt zelfmoordspel

Om suïcide op een speelse manier bespreekbaar te maken, bedacht huisarts Wil Witting tijdens zijn opleiding tot kaderhuisarts ggz een spel van 110 kaarten.

Op de kaartjes staan onder meer moordwapens, stemmingen en preventieve maatregelen. ‘Winnaar is degene die het eerste zelfmoord weet te plegen’, blijkt uit de toelichting op YouTube. ‘Hiervoor zijn twee zaken essentieel: de complete set moordwapens én voldoende piekerpunten. Spelers kunnen elkaar hinderen met een preventiekaart en een hulpverlenerskaart’, aldus het filmpje.

In een interview met Omrop Fryslân zegt Witting dat suïcide een onderwerp is dat we het liefst vermijden. Witting: ‘Maar als iemand in onze omgeving zelfmoord pleegt, dan zeggen we als nabestaanden vaak achteraf: “Hadden we er maar meer over gepraat.” Met zo’n spel maak je dat spelenderwijs heel normaal.’