Tekenen van het einde…

melancholia.png

  • Melancholia

Drama van Lars von Trier waarin twee zussen tijdens een huwelijksfeest geconfronteerd worden met het naderende einde ter tijden.

De depressieve Justine viert haar bruiloft met Michael op het grote landgoed van haar zus Claire. Door alle grillen en twijfels van Justine is de feestelijke stemming echter ver te zoeken. Ondertussen beweegt de planeet Melancholia zich in rap tempo richting aarde en een botsing lijkt onvermijdelijk. De twee zussen worden geconfronteerd met het naderende einde van de wereld. Terwijl Justine rustig het lot afwacht, blijft Claire zich verzetten. Hoe vul je de laatste uren van je bestaan?

  • Dit drama van de provocerende Deense regisseur Lars von Trier werd overladen met prijzen, waaronder de European Film Award voor Beste Film. Hoofdrolspeelster Kirsten Dunst (‘Spider-Man’) won in Cannes de prijs voor Beste Actrice.

 

Advertenties

We mogen het niet vergeten (Evert 45)

evert_45

  • Evert 45 laat leven van 13-jarige in Tweede Wereldoorlog zien

Hoe was het om als 13-jarige te leven in de Tweede Wereldoorlog? Culemborger Maurits van Brakel (zelf ook 13) laat met zijn vlogs op Youtube zien hoe de laatste weken van de oorlog waren.

‘Het verhaal gaat over de 13-jarige Evert. Hij is vrolijk en houdt van grapjes. Evert leeft in de oorlog, maar ziet de gevaren er niet van in. Hij vindt het wel leuk, die vliegtuigen en kogels’, vertelt Maurits.

‘Hij heeft twee broers: Klaas en Joris. Laatstgenoemde zit ondergedoken omdat hij gedwongen werd om te gaan werken in Duitsland. Dat verhaal wordt ook aangehaald in de vlogs.’

Waargebeurde verhalen

De vlogs genaamd ‘Evert_45’ zijn een initiatief van onder andere het Verzetsmuseum en het Nationaal Comité 4 en 5 mei.

Het verhaal is gebaseerd op waargebeurde verhalen van verzetsmensen en ouderen. Met de vlogs willen de initiatiefnemers ervoor zorgen dat de verhalen ook onder de huidige jongeren blijven leven. En dat ze hun vrijheid niet voor lief nemen.

Maurits werd uiteindelijk door het castingbureau uitgekozen om in de rol van de 13-jarige Evert te kruipen. Wat vond hij het lastigste van die rol? ‘Je speelt in een andere tijd met andere woorden. Zo kenden ze toen de woorden ‘super’ en ‘cool’ nog niet. Dat ging nog wel een aantal keren fout. Toen heb ik er steeds ‘knal’ van gemaakt.’

‘Ik heb hierdoor meer geleerd dan bij geschiedenis op school. Ook vind ik vlogs veel leuker om te kijken dan de saaie geschiedenisboeken lezen. Dus dit is denk ik een leuke manier om mijn leeftijdsgenootjes erbij te betrekken.’

 

Ik ben jouw neger niet

not-your-negro

  • Herinner dit thuis

In 1979 had James Baldwin het plan om een boek te schrijven over de vriendschap en moorden op Martin Luther King, Malcolm X en Medgar Evers. Bij zijn dood waren er pas dertig pagina’s af. In deze documentaire probeert Raoul Peck het onafgemaakte boek te verbeelden.

In 1979, vertelde James Baldwin in een brief aan zijn literair agent over het nieuwste avontuur waar hij zich onbedwingbaar toe voelde aangetrokken: hij moest en zou een volgende boek schrijven, “Remember This House”. Het boek zou een relaas worden van de levens en moorden van drie van zijn goede vrienden – Martin Luther King Jr., Medgar Evers en Malcolm X. Drie moorden die een hele generatie deden daveren op hun grondvesten. James Baldwin raakte niet verder dan de dertigste pagina voor zijn dood. Het manuscript, “Notes toward Remember This House”, werd door de executeur van de nalatenschap van James Baldwin toevertrouwd aan Raoul Peck.

Raoul zette James Baldwins missie verder en gidst ons op de tonen van Baldwins eigen woorden langs de complexe politieke levens van deze drie memorabele personen.

Het boek legt de nauwe verbanden tussen de levens en de moorden van de drie mannen bloot, en wordt zo een verhaal over Amerika’s historische en actuele ontkenning en de irrationele relatie ten opzichte van rassengelijkheid en -ongelijkheid.

Deze gewelddadige geschiedenis (die Martin Luther King Jr., Medgar Evers en Malcolm X met hun leven moesten bekopen), het gecreëerde beeld van wat het betekent om Zwart te zijn en Holywoods simplistische verhaal over goed en kwaad, juist en fout, weerspiegelen onze huidige raciale onzekerheid.

“Remember This House” daagt de kijker uit om na te denken over de representatie van zwarten (in Hollywood en elders), en Baldwin durft de Verenigde Staten in vraag te stellen. Hij creëert een dieper begrip van wat niet enkel een rassenkwestie is, maar een maatschappelijke realiteit die de huidige Verenigde Staten blijft verdelen.

Bij ons

chez nous.jpg

  • Diepgewortelde onvrede

“Chez nous” van de Belg Lucas Belvaux vertelt het verhaal van een extreem-rechtse partij. De leiding is in handen van een personage in wie Marine le Pen gemakkelijk te herkennen is.

“Chez nous” vertelt het verhaal van Pauline, een verpleegster die tussen Lens en Rijsel in haar eentje zorgt voor haar twee kinderen en haar vader, een voormalige metaalbewerker. Ze is toegewijd en vrijgevig. Al haar patiënten houden van haar en rekenen op haar. De leiders van een extremistische partij profiteren van die populariteit en stellen haar voor om zich bij de komende gemeenteverkiezingen kandidaat te stellen.

Naschift
De film is nog niet eens uit, maar de trailer doet al een hoop stof opwaaien. De bedoeling met het vragen van aandacht voor deze film is om de dialoog aan te wakkeren. Niet om wie of wat dan ook te provoceren of angst te zaaien.
De partijtop van Front National vindt de synopsis, en vooral de uitwerking ervan, wel erg verdacht. De partijleider lijkt namelijk nogal veel op de eigen partijleider, Marine Le Pen. Decor is de fictieve stad Hénard, in het arme noordwesten van Frankrijk. Ook dat is een duidelijke verwijzing naar het Front National. Het vergelijkbare Hénin-Beaumont is een bolwerk van de partij.

Laat de aarde ons bewegen…

down-to-earth

  • Een wake up-call en baken van hoop voor de wereld van morgen

Een Nederlands gezin met drie kinderen stapt uit de rat-race en gaat op zoek naar een nieuw perspectief op het leven en onze doorgedraaide wereld. In de bossen van Upper Michigan raken ze bevriend met een clan van Native Americans. Dit is het begin van een reis die vijf jaar zal duren. Geïnspireerd door de wijsheid die ze aantreffen voelen ze zich geroepen om hun ontmoetingen vast te leggen. Uiteindelijk trekt het gezin een jaar met rugzak en camera de wereld rond en leven ze met inheemse stammen op zes continenten.

Van Peru tot Namibië, van Noord-Amerika naar een afgelegen eiland bij Australië spraken ze stamhoofden en oude wijzen die als geen ander weten hoe alles met elkaar in verbinding staat en hoe noodzakelijk het is de aarde te koesteren.

De film laat een diepe indruk achter en daagt de kijker uit zich af te vragen hoe het zit met de earth keeper in ieder van ons. Down to Earth is niet bedoeld om te „consumeren” maar vooral opgezet om „een brede dialoog in de samenleving op gang brengen”.

Wie de film ziet, kan de kritiek geven dat er geen concrete antwoorden worden gegeven op de vraag hoe we tot een duurzamere wereld kunnen komen. De boodschap is vooral dat mensen zich meer moeten „verbinden” met elkaar en de aarde. Toch ‘ triggert’ de film volgens haar iets bij kijkers.

Toelichting

‘Negentien jaar geleden raakte ik in verwachting van mijn eerste kind. Tijdens mijn zwangerschap bezocht ik een arts, het viel me op dat hij het vooral had over de pijnbestrijding tijdens de bevalling, niet over de blijdschap die komt kijken bij het moederschap. Alles werd praktisch benaderd, thuis bevallen was niet mogelijk, ik voelde me eigenlijk meteen een patiënt.” Zeker toen ze daarna nog twee kinderen kreeg, begon Renata Heinen (49) steeds meer vragen te stellen. Waarom moet een kind worden ingeënt? Waarom moet het al op jonge leeftijd een IQ-test afleggen? „Ik was continu bezig me niet te laten leiden door wat gebruikelijk was. Ik zat vast in het systeem en kreeg steeds meer de behoefte me te distantiëren van de samenleving.”

Rnate woonde destijds met haar man, Rolf Winters, in Londen. Hij had een eigen bedrijf in leiderschapsconsulting, zij werkte als kunstenaar. Via via kwamen ze in contact met de Anishinaabe, een groep oorspronkelijke bewoners van Amerika die kort op bezoek waren in Nederland. Tijdens die korte ontmoeting had ze „meteen aansluiting”. Ze voelde zich verbonden met hun „zijnswijzen” en hun filosofie. „Dat ging vooral over hoe zij omgingen met de natuur en de aarde. Ze toonden een stukje dankbaarheid.”

In januari 2005 besloten zij en Rolf met het gezin zes weken naar de Amerikaanse staat Michigan te reizen, het woongebied van de Anishinaabe. De kinderen waren toen 2, 4 en 7. „Ik had het gevoel dat ik de natives al langer kende. We besloten een paar jaar los van alles te leven. We verkochten ons huis en het bedrijf en kochten daar in Michigan een stuk grond. We wilden alles zelf doen. Een huis bouwen, onze eigen groenten verbouwen, het idee was ook om met drie gezinnen een klein schooltje voor de kinderen op te zetten.”

In het begin woonde het gezin in een trailer aan de oever van Lake Michigan. Zonder stromend water of elektriciteit, koken deden ze op open vuur, een douche was een duik in het meer. „Het voelde heel natuurlijk. Mensen vroegen wel eens aan me: wat doe je daar de hele dag? Maar als je zo in de natuur leeft, verandert je ritme, je leeft meer met de dag.”

Na een tijd werden ze ook voorgesteld aan Nowaten (‘hij die luistert’), een medicijnman die in het bos woonde. Bij die eerste ontmoeting had het echtpaar een „enorme klik” met de sjamaan. Ze vonden hem een wijs man, hij schakelde moeiteloos tussen „verschillende bewustzijnslagen”.

Ze begonnen onderzoek te doen naar, wat zij noemden, Earth Keepers: wijze mensen „die een verbinding met al wat leeft hebben en weten te behouden”. Deze mensen, die ver af staan van de moderne wereld, waren misschien wel de sleutel tot duurzame vernieuwing. Winters, die veel met topmannen uit het bedrijfsleven werkte, had al eerder geconstateerd dat het in het bedrijfsleven vaak ontbrak aan visie, dat er egoïstische spelletjes werden gespeeld en er beslissingen werden gemaakt met een kortetermijnfocus. Misschien, zo redeneerden ze, zouden inheemse „Wisdom Keepers” het Westen kunnen helpen de weg terug te vinden.

Ze besloten een jaar lang met hun drie kinderen – toen 6, 7 en 10 jaar – de wereld over te reizen om, zonder crew en met één camera, deze stamhoofden vast te leggen. Ze vertrokken naar Peru, het Amazoneregenwoud, spraken met de San in de Kalahari-woestijn en ontmoetten Laklak, een stamhoofd van de Aboriginals op een eiland bij Australië.

Het resultaat is de documentaire Down to Earth, waar Winters en Heinen vijf jaar aan werkten.

De documentaire toont ‘luistersessies’ met verschillende wijzen, opnames van de natuur, de ontmoetingen en het leven met verschillende stammen. Ook de eigen kinderen zijn af en toe in beeld. En soms reflecteren Winters en Heinen op wat ze meemaken. Zo betwijfelt Heinen of ze, tijdens de reis, niet altijd toch „een toerist blijft” en vraagt Winters zich af, als een van zijn kinderen vraagt waarom er zoveel bomen worden gekapt in het Amazonegebied, of hij deze vraag wel kan beantwoorden zonder hypocriet te zijn.

De minachting voor onze natuur is een dwaling van onverstand

Steve Cutts illustreert de ondergang van de mens.

Steve Cutts is een kunstenaar uit Londen die voornamelijk bekend is om zijn creatieve animaties en illustrators. Zijn werk werd eerder al uitgezonden op ondermeer het welbekende Amerikaanse Adult Swim. In zijn laatste werk neemt hij op creatieve wijze de invloed van mens op de natuur onder de loep. Door de het gebruik van de dramatische soundtrack van In the Hall of the Mountain King van Edvard Grieg bouwt de video op tot een verassende climax waarin de lakse houding van het hoofdfiguur zijn ondergang word.

Ik de jouwe, jij de mijne

De achtergrond is wit. Een donker jongetje lacht. Hij kijkt de andere jongen aan die heel blond is. Ze hebben beide een hemd aan, je ziet hun schouders. Ze blijven elkaar aankijken.

Het blonde jongetje bijt op zijn lip, maar lacht ook. Het donkere jongetje straalt. Heel langzaam gaan hun hoofden naar elkaar toe. De blonde jongen wil een beetje stoer zijn, maar hij is ook verlegen.

Hun voorhoofden raken elkaar, er is een ruisend geluid. Langzaam glijdt de lichte kleur van het blonde jongetje op de neus en de wangen van de donkere jongen. En andersom.

Ik de jouwe, jij de mijne is onderdeel van het project Grote Kunst voor Kleine Mensen; filmpjes van maximaal 3 minuten waarin vanuit de ‘echte’ wereld alle hoeken van de verbeelding worden opgezocht. Geen tekenfilmpjes dus, maar bewegende stillevens, dansende zebrapaden, voorwerpen die smelten of kinderen die in een wereld terecht komen waarin dingen anders gaan dan anders.